فردا

[جفری گلدبرگ...ادامه]به دنبال طهارت(Purity) و احساس برتری(Superiority)، نوبت به عدم مدارا(Intolerance ) می رسد. شورش هایی را به یاد بیاورید که مسلمانان شمال نیجریه در نوامبر 2002 میلادی به راه انداختند. علت، توهین نصفه و نیمه ی یک روزنامه در لاگوس به [حضرت]محمد بود. دقت کنید که شورش را اعضای القاعده راه نینداخته بودند. در این جریان بیشتر از دویست نفر کشته شدند و در میان آنها چند مسلمان نیز بود. این حادثه نشان می دهد که عدم تحمل و مدارای مسلمانان مختص به القاعده نیست و شایع تر از این حرف هاست

[ژیل کپل..ادامه] چنین اتفاقی را می توان در ترکیه دید. در آنجا حزب عدالت و توسعه که به تازگی قدرت را به دست گرفته، بنیان اسلام گرایی قرص و محکمی دارد. اما بخش زیادی از سکولارها نیز که از احزاب سکولار ترکیه ناامید شده اند طرفدار آن می باشند. هرچند که به دلیل ناامیدی از احزاب خود به این حزب رو آورده اند و تعلق خاطر دیگری به آن ندارند. البته این حزب تازه چندان گرایشی به اسلام گرایی ندارد و رهبران آن هرگونه تلاش برای وارد کردن شریعت به قانون را انکار کرده اند.

[ژیل کپل..ادامه]حمله ی روس ها به افغانستان در اواخر سال 1979 میلادی، فرصت خوبی بود تا فکر جوانان رادیکال جهان اسلام را از طرح [امام]خمینی، مبنی بر جنگ با غرب، منحرف کرده و به مبارزه با روس ها سرگرم نمود. برای مقامات آمریکایی، این حادثه فرصتی بود تا همان بلایی را که در ویتنام دچارش شده بودند بر سر روس ها بیاورند. طرحی که خیلی هم خوش قیمت بود: جهاد افغانی ها فقط 1.2 میلیارد دلار در سال هزینه داشت و تازه نصف این پول هم از جیب سعودی ها و شیخ نشین های خلیج [فارس] بیرون می آمد. یک نفر از سربازان آمریکایی نیز وارد کارزار نمی شد.

...جوانان فقیر ناراضی حاشیه شهرها، از تشکیل یک دولت اسلامی کاملا حمایت می کردند زیرا هر تحول اجتماعی بنیان کنی که امکان به حساب آوردن، احترام، تحصیل، شغل، خانه ی مناسب، و دیگر نیازهای اساسی انسان را برای آنها به همراه داشته باشد مطلوبشان بود. در میان این توده ی جوان و پرجمعیت خشمگین- که به یک میدان عضو گیری برای عناصر رادیکال تر اسلام گرایی تبدیل شده بود-گروه دیگری نیز وجود داشت که من نامش را "طبقه متوسط مذهبی" می نهم.

ژیل کپل:آیا جنبش های اسلامی در حال افول هستند؟یا اینکه دارند قدرتمندتر می شوند؟ من در کتاب خود، "جهاد؛آزمون اسلام سیاسی" (Jihad: The Trail of Political Islam) ، توضیح داده ام که این جنبش ها در دهه ی 1970 و 1980 میلادی بی نهایت قدرتمند شدند اما در دهه 1990 میلادی شکاف های عظیمی در فرماندهی آنها به وجود آمد. در حال حاضر نیز اختلاف نظرها و نزاع های مهمی میان آنها در جریان است، و برای جنبشی که باید بتواند نیروهای اجتماعی مختلف را در جوامع مسلمان با یکدیگر ترکیب کرده از آنها استفاده نماید این شکاف ها و اختلافات بسیار مشکل زاست. پرداختن به این اختلاف نظر ها و تمرکز بر این تفرقه ها در داخل جریان اسلام گرایی به ما کمک می کند که بفهمیم چرا عناصر تندرو تر جنبش اسلام گرایی به تروریسم گرایش پیدا کرده اند.